میدان هروی، خ وفامنش، خ آزادی، پ ۴۶، ط ۵، واحد ۹


  تماس : ۲۲۹۸۱۲۲۴ - ۰۹۹۰۲۵۰۰۸۲۸

برچسب همه پست ها مطالبرعلمی

حمام متضاد (Contrast Bath)

حمام متضاد یکروش آب درمانی(هیدروتراپی) است که غوطه وری در آب گرم/سرد درمانی نامیده می شود. از آب گرم و سرد برای کمک به کاهش درد و افزایش گردش خون در ناحیه آسیب و جریان خون موضعیاستفاده می شود. اهداف یک حمام متضاد عبارتند از:

  • کاهش درد
  • کاهش تورم
  • کاهش/کنترل التهاب
  • بهبود حرکت
  • بهبود عملکرد عضلات

حمام متضاد یک روش مناسب برای آسیب هاییاست که موجب تورم و درد در اطراف مفاصل و بافت نرم در بدن می شوند. مواردی مانند:

  • آسيب هاي حاد به اندام يا مفاصل (بيش از 72 ساعت)
  • شکستگی بالا و پایین اندام، التهاب غلاف کف پا (پلانتار فاشیاتیس) ، تاندونیت آشیل، آرتریت دست و انگشتان
  • مواردی که جریان خون کاهش می یابد
  • هیپرتونیک عضله ناشی از گرفتگی و اسپاسم
  • فعالیت های تنش تکراری، مانند سندرم تونل کارپال (سندرم کانال مچ دست) و سندرم درد موضعی مزمن ( CPRS)

    اگر مطمئن نیستید این درمان برای شما مناسب است، با پزشک یا فیزیوتراپیست خود مشورت کنید.

یک حمام متضاد چگونه عمل می کند؟
حمام متضاد با ایجاد اختلاف قابل توجه در درجه حرارت، تاثیر زیادی بر روی افزایش جریان خون و کاهش تورم بافت های تحت درمان می گذارد.حمام متضادراهی مناسب برای تقویت سیستم عروقی در منطقه آسیب دیده است. به عبارتی جریان خون و در نتیجه تغذیه بافت ها را در منطقه آسیب دیده افزایش می دهد.آب گرم به انبساط رگهای خونی به ویژه مویرگها کمک می کند و آب سرد باعث انقباض عروق می شود. استفاده متناوب از  آب گرم و سرد باعث ایجاد یک عمل پمپاژ می شود که باعث کاهش التهاب و بهبود زخم می شود.

چه تجهیزاتی برای اجرای یک حمام متضاد مورد نیاز است؟
•دو ظرف یا سینک به اندازه کافی بزرگ برای قرار دادن قسمتی از  بدن برای درمان
  • دماسنج
  • حوله (برای خشک کردن و قرار دادن زیر تشت
  • حوله مرطوب سرد برای سر (لیف حوله ای سرد)
  • پارچ برای حذف و اضافه کردن آب گرم
  • وسیله ای برای گرم کردن آب در صورتی درکنار وان یا سینک وجود نداشته باشد
  • یخ برای حمام سرد

روش انجام حمام متضاد چگونه است؟

  • دو سطل بزرگ یا یک سینک دوبل که بتوانید محل مورد نظر را در آن قرار دهید، یکی را با آب گرم (43 -36 درجهسانتیگراد)ودیگری را با آب سرد (21-7 درجه سانتیگراد) پر کنید.

حتما از دماسنج استفاده کنید تا درجه حرارت را در طول کل درمان کنترل کنید.
اگر تورم وجود داشته باشد دمای زیر 39 درجه سانتیگراد را حفظ کنید و آن را در مدت درمان کمتر کنید.

اگر مفصل متورم و گرم باشد هرگز از حمام گرم استفاده نکنید و فقط از حمام سرد استفاده کنید.

  • اندام آسیب دیده را در آب غوطه ور کنید.ابتدا با آب گرم برای 3-4 دقیقه شروع کنید و بلافاصله به مدت 1 دقیقه در آب سرد فرو ببریداگر آب سرد برای 1 دقیقه بطور کامل قابل تحمل نبود، آن را مجددا به مدت 3-4 دقیقه در آب گرم قرار دهید و سپس آن را به مدت یک دقیقه به آب سرد بازگردانید.
    دقت کنید حمام متضاد را همیشه با آب گرم شروع و با آب سرد پایان دهید، به جز:
    روماتیسم مفصلیکه باید با آب گرم به پایان ببریدو منطقه آسیب دیده را به طور کامل خشک کنید.
    مفصل متورم و گرم که در این مورد فقط باید از آب سرد استفاده کنید.
  • مراحل فوق را سه تا چهار بار دیگر، حدود 20 دقیقه، تکرار کنید.
    ممکن است نیاز باشد که آب گرم بیشتری برای نگهداشتن حمام گرم در دمای مناسب اضافه کنید.
    آب گرم  را در حالی که منطقه آسیب دیده را در حمام سرد فرو می برید، اضافه کنید.اطمینان حاصل کنید که هنگام اضافه کردن آب گرم درجه حرارت بیش از حد افزایش پیدا نکندچرا که می تواند باعث سوختگی شود.
    برای افزایش اثربخشی حمام متضادیخ یا پک یخ را به آب سرد اضافه کنید تا دمای آب بین 21-7 درجه سانتیگرادحفظ شود.

روش جایگزین:

اگر حمام آب گرم و سرد در منطقه آسیب دیده در دسترس نیست یا عملی نیست میتوانیدبرای 3 تا 4 دقیقه از یک پد گرم یا یک حوله مرطوب گرم برای منطقه آسیب دیده استفاده کنید.سپس از یک پک یخ پیچیده شده در یک حوله یا یک پارچه یا حوله منجمد مرطوب برای 1 دقیقه استفاده کنید.
مراحل فوق را سه بار تکرار کنید.

احتیاط در مورد حمام متضاد

حمام متضاد  نباید برای  آسیب حاد انجام شود.
تا 48 ساعت پس از زمان آسیب نباید از حمام متضاد استفاده کرد.
اطمینان حاصل کنید که اتاقی که در آن حمام متضاد قرار دارد گرم است و نیازی به تنظیم دما ندارد. دمای سرد اتاق اثر بخشی حمام متضاد را کاهش می دهد.

ممنوعیت حمام متضاد
در موارد زیر استفاده از حمام متضاد ممنوع است:

بدخیمی های موضعی
بیماری عروقی محیطی (PVD)
اختلال حس در اندام مورد درمان
خونریزی و التهاب حاد
دیابت و نوروپاتی
اگر اختلال حس و گردش خون در موضع تحت درمان وجود نداشته باشدبیماران دیابتی و کسانی که مبتلا به نوروپاتی هستند نیز میتوانند از حمام متضاد، تحت نظر یک فیزیوتراپیست استفاده کنند.
در هر حال بدون مشورت با پزشک یا فیزیوتراپیست خود از حمام متضاد استفاده نکنید.

 

بیشتر بخوانید

شانه یخ زده (Frozen Shoulder)

شانه یخ زده که کپسول چسبنده نیزنامیده می شود یک اختلال دردناک و ناتوان کننده است که اغلب بدون علت مشخصی باعث التهاب و سفتی کپسول مفصلی شانه، یعنی بافت همبندی که مفصل شانه را احاطه کرده و در آن مایع مفصلی وجود دارد، میشود و به مرور باعث محدودیت حرکتی و درد مزمن شانه میشود.

شانه درگیر پس از یک دوره بدتر شدن علائم تمایل به بهبود پیدا می کند، اگر چه بهبود کامل ممکن است تا 2 سال طول بکشد.فیزیوتراپی به عنوان اولین گزینه ی درمان با تمرکز بر انعطاف پذیری شانه  با هدف کاهش درد و افزایش دامنه ی حرکتی توصیه می شود.

شانه ی یخ زده اغلب بر روی افراد بین 40 تا 60 ساله تأثیر می گذارد و در زنان بیشتر از مردان رخ می دهد.علاوه بر این، افراد مبتلا به دیابت نیز در معرض خطر ابتلا به شانه ییخ زده قرار دارند.

آناتومی

شانه شامل یک مفصل گوی وحفره ای استکه از سه استخوان ساخته شده است: استخوان بالای بازو (هومروس)، استخوان کتف (اسکاپولا) و استخوان ترقوه (کلاویکولا)

سر استخوان بازو با قرار گرفتن در حفره کم عمق کتف، مفصل شانه را به وجود می آورد. بافت پیوندی محکمی که اطراف مفصل را فراگرفته کپسول شانه ای نامیده می شود و برای سهولت حرکت شانه، مایع سینوویال کپسول مفصلی و مفصل شانه را مانند روغن روان می کند .

در سندرم شانه یخ زده کپسول مفصلی فشرده و ضخیم می شود . رشته های بافت مفصلی سخت می شوند و در بسیاری از موارد مایع سینوویال کمتری در مفصل تولید می شود.آنچه که نشانه اصلی این سندرم می باشند عدم توانایی در حرکت دادن شانه بوسیله فرد و حتی با کمک گرفتن از دیگران می باشد .

این بیماری در سه مرحله پیشرفت می کند:

مرحله 1: قبل از یخ زدگی(درحال یخ زدگی)

در این مرحله بتدریج درد بیشتر می شود و وقتی که درد به اوج خود می رسد شانه دامنه حرکتی اش را از دست می دهد. این مرحله در افراد مختلف از 6 هفته تا 9 ماه متغییر می باشد.

مرحله 2: یخ زدگی

درد ممكن است در این مرحله بهبود یابد، اما سفتی باقی می ماند.در طول 4 تا 6 ماه از مرحله ییخ زدگی انجام فعالیت های روزانه ممکن است بسیار دشوار باشد.

مرحله 3: بهبودی

حرکت شانه به آرامی در این مرحله بهبود می یابد. بازگشت کامل به حالت عادی یا نزدیک به قدرت و حرکتطبیعی معمولا از 6 ماه تا 2 سال طول می کشد.

علل

علل سندرم شانه یخ زده به طور کامل شناخته شده نیست. هیچ رابطه مشخصی با شغل فرد ندارد. چند عامل ممکن است شما را در معرض خطر ابتلا به شانه ی یخ زده قرار دهد.

دیابت:شانه یخ‌زده در افراد دیابتی بیشتر رخ می‌دهد و مکانیسم اثر آن هنوز شناخته شده نیست.علاوه بر این، بیماران مبتلا به دیابت با شانه ی یخ زده تمایل بیشتری نسبت به سفتی دارند که باعث میشود مدت زمان درمان طولانی تر شود.

بیماری‌های دیگر: برخی از مشکلات پزشکی دیگر را با شانه یخ‌زده مرتب دانسته‌اند،ازجمله کم‌کاری تیروئید، پرکاری تیروئید، بیماری پارکینسون، و بیماری‌های قلبی.

بی‌تحرکی: بی‌تحرک ماندن شانه پس از یک دوره زمانی (به دلیل عواملی همچون: عمل جراحی، شکستگی یا آسیب‌های دیگر) احتمال بروز شانه یخ‌زده را افزایش می‌دهد. برای جلوگیری از شانه یخ‌زده بلافاصله پس از آسیب یا جراحی بیمار باید شانه خود را به میزانی که پزشکان تجویز می‌کنند حرکت دهد.

علائم

معمولاً درد شانه یخ‌زده آزاردهنده و شدید است و در اوایل دوره بیماری و زمانی که دست خود را حرکت می‌دهید بدتر می‌شود. معمولاً درد در ناحیه بیرونی شانه و گاهی اوقات در بازو  احساس می‌شود. پس از پایان مرحله اول بیماری درد در حالت استراحت از بین میرود ولی محدودیت حرکتی و سفتی افزایش می یابد.

معاینات پزشکی
معاینات فیزیکی

پس از بیان سوابق پزشکی و علائم، پزشک شانه شما را معاینه می‌کند. پزشک شما با دقت و مهارت بالا، شانه‌های شما را در جهت‌های خاصی حرکت دهد تا دردناک بودن ناحیه و محدودیت‌های حرکتی شانه را مشخص کند.هنگامی که شخص دیگری شانه شما را به حرکت درآورد، به آن محدوده حرکتی پسیو می‌گویند. دکتر شما این محدوده را با دامنه حرکتی اکتیو که شما شانه خود را به حرکت در می آوریدمقایشه می کند. فراد مبتلا به شانه یخ‌زده هم به صورت اکتیو و هم به صورت پسیو، دامنه حرکتی‌شان محدود می‌شود.

تست تصويربرداری

سایر آزمایشهایی که ممکن است به پزشک شما کمک کنند تا علل دیگر سفتی و درد را رد کند عبارتند از:
اشعه ایکس: ساختارهای چگال مانند استخوان، به وضوح در اشعه ایکس نشان داده می شوند. اشعه X ممکن است مشکلات دیگر شانه شما مانند آرتریترا نشان دهد.

تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) و سونوگرافی:این مطالعات می تواند تصاویر بهتری از بافت نرم نشان دهد. آنها به تشخیص شانه ی یخ زده کمکی نمی کنند، اما ممکن است به شناسایی مشکلات دیگر شانه، از جمله پارگی روتاتور کاف (عضلات گرداننده شانه)کمک کند.

درمان

شانه یخ زده معمولا به مرور زمان بهبود پیدا می کند اگر چه ممکن است بیش از سه سال به طول بیانجامد. تمرکز درمان بر روی کنترل درد و بازیابی قدرت و حرکت بوسیله فیزیوتراپی انجام می شود .

درمان غیر جراحی
اکثر افراد مبتلا به شانه ی یخ زده با درمان های نسبتا ساده برای کنترل درد و بازگرداندن حرکت بهبود می یابند.داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی، آسپرین و ایبوپروفن باعث کاهش درد و تورم می شوند.

تزریق استروئید: یک دارو ضد التهابی قوی است که به طور مستقیم به مفصل شانه شما تزریق می شود.

اتساع  مفصل: اگر علائم شما با سایر روشهای غیر جراحی تسکین پیدا کند، پزشک ممکن است انبساط مفصل را توصیه کند. این روش شامل تزریق حجم زیادی مایع استریل به داخل مفصل شانه می شود تا کپسول مفصل شانه را گسترش داده و کشش دهد.  انبساط مفصل توسط یک رادیولوژیست انجام می شود که از تصویربرداری برای هدایت قرار دادن مایع استفاده می کند. این روش رایج نیست و در موارد خاصی ممکن است انجام شود.

فیزیوتراپی: دانش و هنر فیزیوتراپیست در استفاده از تکنیک های درمانی تخصصی دستی در بهبود این مشکل بسیار نمود پیدا میکند و در بازیابی حرکت از دست رفته مفصل شانه نقش کلیدی دارد. فیزیوتراپیست با استفاده از درمانهای دستی حرکات داخل مفصلی را بازیابی میکند و با آموزش تمرینات مخصوص به بیمار به کشش بافتهای کوتاه شده، تقویت عضلات ضعیف شده و بازگشت دامنه حرکتی طبیعی کمک میکند. پیگیری و انجام تمرینات در منزل به منظور کوتاه شدن دوره درمان و حصول نتیجه مناسب بسیار کلیدی است. درمان شامل استفاده از مدالیته های گرمایی و سرمایی، امواج اولتراسونیک، الکتروترپی، سوزن خشک، تیپینگ، مانورهای دستی و تمرینات است. گاهی اوقات برای کمک به حرکت شانه قبل از تمرینات از گرما و پس از انجام آنها جهت جلوگیری از التهاب و ایجاد درد از سرما استفاده می شود. تعداد جلسات مورد نیاز برای درمان به شدت محدودیت، زمان مراجعه بیمار به فیزیوتراپی و میزان پیگیری و جدیت بیمار در انجام تمرینات بستگی دارد. برخی از تمریناتی که ممکن است فیزیوتراپیست به شما توصیه کند در زیر آورده شده است.

 

  • چرخش به سمت خارج –کشش غیرفعال

در میان چهارچوب در قرار بگیرید. بازوی آسیب دیده خود را 90 درجه خم کنید تا به چهارچوب برسد. دست خود را ثابت در محل نگه‌داشته و بدن خود را همان‌طور که در تصویر نشان داده‌شده است، بچرخانید. به مدت 30 ثانیه این وضعیت را نگه‌دارید. مقداری استراحت کرده و سپس حرکت را تکرار نمایید.

چرخش به سمت خارج –کشش غیرفعال

  • خم کردن بازو به جلو در حالت طاقباز

به پشت مطابق شکل دراز بکشید به طوری که پاهای شما به حالت مستقیم روی زمین قرارگرفته باشند بوسیله بازوی غیر اسیب دیده بازوی آسیب دیده خود را به بالای سر برده تا جایی که شما احساس کشش ملایمی بنمائید و با کمک دست دیگر آن را به سمت بالاتر فشار دهید و به مدت 15 ثانیه نگه دارید و بعد به آرامی دستتان را پائین بیاورید. مقداری استراحت کرده و سپس حرکت را تکرار نمایید.

خم کردن بازو به جلو در حالت طاقباز

  • کشش بازویی به صورت ضربدری

به آرامی یک بازویتان را از میان قفسه سینه تان و از زیر چانه خود تا جایی که احساس درد در شانه خود نکنید به مدت 30 ثانیه در آن وضعیت قرار بگیرید. مقداری استراحت کرده و سپس حرکت را تکرار نمایید.

کشش بازویی به صورت ضربدری

درمان جراحی

دستکاری شانه:در این روش بیمار را بی هوش می کنند تا هیچ دردی احساس نکند. و بعد متخصص شانه را در جهات مختلف حرکت می دهد تا بافت های سفت شده، کشیده و شل شوند. این باعث می شود که شانه آزادی حرکت بیشتری پیدا کند.

آرتروسکوپی شانه:در این روشپزشک بخش جمع شده کپسول مفصلی را برش میدهد. این عمل با استفاده از ابزارهای دارای چراغ و لوله مانندی که از طریق برش های کوچک اطراف مفصل به درون مفصل فرستاده می شوند انجام میشود.در بسیاری از موارد دستکاری و آرتروسکوپی بهصورت ترکیبی برای به دست آوردن حداکثر نتیجه استفاده میشوند. در اکثر بیماران نتایج بسیار خوبی با استفاده از این روشها به دست می آید.

پس از جراحی هم باید دوره بازتوانی فیزیوتراپی به همراه تمرین درمانی انجام شود تا هم علائم رفع گردند و هم مانع انجماد دوباره مفصل شانه شود. زمان بازیابی از 6 هفته تا 3 ماه متغیر است.اگر چه این یک روند آهسته است، تعهد شما به درمان مهم ترین عامل در بازگشت به تمام فعالیت هایی است که از آن لذت می برید.

نتایج بلند مدت پس از جراحی به طور کلی خوب است، در اکثر بیماران درد کاهش می یابد و دامنه حرکتی آنها وسیع تر می شود.در بعضی موارد، حتی پس از چند سال، دامنه حرکتی به طور کامل به حالت عادی بر نمی گردد و بخشی ازسفتی  باقی می ماند. در بیماران دیابتی اغلب بعد از جراحی بخشی از  سفتی شانه باقی میماند.بازگشت مجدد شانه یخ زده معمول نیست اما در مواردی که عوامل ایجادکننده همچنان وجود داشته باشند ممکن است اتفاق بیفتد.

بیشتر بخوانید

فلج بل :(Facial Palsy Bell’s palsy)

 

فلج بل یک بیماری عصبی است که در نتیجه آسیب عصب شماره 7 مغزی به وجود می آید. این بیماری موجب تضعیف و انقباض عضلات صورت به یک سمت می شود و حرکات عضلات سطحی صورت از جمله لبخند زدن و پلک زدن را برای فرد مشکل می کند.

فلج بل به عنوان فلج صورت نیز شناخته می شود که به علت التهاب عصبی که عضلات صورت را کنترل می کند رخ می دهد. این بیماری همچنین ممکن است در افراد دیابتی که از عفونت های ویروسی رنج می برند رخ دهد. فلج بل در هر سنی ممکن است اتفاق بیفتد و بر اساس مطالعات انجام شده 15 الی 30 نفر از هر 100 هزار نفر را درگیر می‌کند. عصب صورتی به علت التهاب درست در جایی که عصب از جمجمه خارج و وارد صورت می‌شود دچار آسیب می شود. گاهی به خاطر اختلال در خونرسانی عصب دچار ضایعه ایسکمیک می‌شود.

علائم و نشانه ها

علائم و نشانه های فلج بل ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • شروع ناگهانی ضعف عضلات صورت یا فلجی که یک طرف صورت را درگیر می کند.
  • مشکل در لبخند زدن
  • مشکل در بستن چشم یا چشمک زدن
  • درد در اطراف منطقه آسیب دیده
  • سر درد
  • کاهش حس چشایی
  • کاهش میزان ترشح بزاق

در موارد نادردیده شده که  فلج بل بر روی اعصاب هر دو طرف صورت تاثیر می گذارد. فلج کامل با فلج بل تفاوت دارد از آنجایی که فلج بل تنها باعث اختلال عصبی در یک طرف صورت می شود در حالیکه فلج کامل باعث اختلال عصبی در یک طرف بدن می شود.

علل به وجود آورنده بیماری

علت دقیق فلج بل شناخته شده نیست، با این حال، تورم یا فشار بر روی عصب صورت می تواند منجر به ضعف یا فلج عضلات صورت شود.همچنین گفته می شود که عفونت های ویروسی ممکن است سبب التهاب عصب صورت شود. علت فلج بل با عفونت های ویروسی زیر مرتبط است:

  • آنفولانزا (ویروس آنفولانزا B)
  • اوریون(ویروس اوریون)
  • سرخک آلمانی (سرخک)
  • ویروس هرپس زوستر (herpes zoster)که عامل آبله مرغان و زونا است.
  • عفونت های تنفسی (آدنویروس)
  • ویروس Epstein-Barr که عامل بیماری مونونوکلئوز است.
  • ویروس هرپس سیمپلکس (HSV)که عامل بروز تبخال معمولی و تبخال تناسلی است.

عوامل خطرزا

شیوع این بیماری در افراد زیر بیشتر از سایرین است:

  • افراد مبتلا به دیابت
  • افراد مبتلا به عفونت دستگاه تنفسی فوقانی (عفونت ریه)
  • افرادی که دارای سابقه خانوادگی ابتلا به بیماری هستند
  • زنان در سه ماهه سوم بارداری
  • زنان بلافاصله(هفته اول) پس از زایمان

عوارض جانبی

عوارض جانبی فلج بل ممکن است از شرایط خفیف تا شدید متفاوت باشد از قبیل:

  • آسیب جبران ناپذیر به اعصاب صورت
  • نابینایی جزئی یا کامل ناشی از اشکال در بستن چشم یاپلک زدن و همچنین کاهش تولید اشک
  • خشکی بیش از حد در چشم که ممکن است منجر به عفونت های چشم و زخم شود
  • انقباض غیر ارادی عضلات صورت ناشی از آسیب فیبرهای عصبی

تشخیص

فلج بل معمولا از طریق معاینات فیزیکی حرکات صورت چشم ها، گونه ها، فک و ابرو تشخیص داده می شود.با این حالهیچ علامت یا تست خاص برای تشخیص فلج بل وجود ندارد.

  • نوار عصب و عضله (EMG): این آزمایش برای تشخیص امواجعصبی صورت که توسط عضلات اسکلتی و اعصابتولید می شوند، انجام می شود.این امواج عصبی تولید شدهثبت می شود و به تشخیص هرگونه آسیب اعصاب کمک میکند.( این تست صدمه به اعصاب و میزان آن را مشخص می کند .)
  • تصویر برداری:ام آر ای یا سی تی اسکن جهت رد کردن سایر علل فشار برعصب مانند تومور و شکستگی جمجمه انجام می شود.
  • آزمایش خون: برای بررسی وجود عفونت های باکتریایی یا ویروسی نیز آزمایش خون انجام می شود.

درمان

فلج بل را می توان از طریق دارو درمانی یا از طریق عمل جراحی درمان کرد. با این حال ممکن است برخی از بیماران بدون استفاده از داروها به طور معمول بهبود یابند.

درمان دارویی

درمان دارویی ممکن است شامل استفاده از داروهای کورتیکواستروئید و ضد ویروسی باشد.

داروهای کورتیکواستروئید: داروهای کورتیکواستروئیداز طریق  کاهش درد و التهاب ناحیه آسیب دیده تاثیر می گذارند.این داروها با کاهش تورم یا التهاب اعصاب صورت به کاهش علائم فلج بل کمک می کنند.استفاده از کورتیکواستروئیدها در صورتی که در اولین روز های شروع علائم آغاز شود بیشترین تاثیر را خواهند داشت.

داروهای ضد ویروس: استفاده از داروهای ضد ویروس در درمان فلج بل به ندرت گزارش می شود. با این حال، در شرایط مزمن، آن را در ترکیب با کورتیکواستروئیدها برای درمان فلج بل تجویز می کنند.

جراحی

برداشتن فشار از روی عصب صورت:این عمل جراحی برای برداشتن فشار از روی اعصاب صورت انجام می شود. با این حال معمولا جراحی در بیمارانی توصیه می شود که به هیچ یک از داروها پاسخ نداده اند.امروزه این نوع عمل جراحی توصیه نمی شود. زیرا آسیب عصب صورت و از دست دادن موقت حس شنوایی از خطرات احتمالی این روش هستند.

بالابردن خط ابرو:این جراحی برای درمان اصلاح افتادگی پلک انجام می شود که به باز شدن چشم کمک می کند.با این حال درصورتی که مراقبت های لازم در حین جراحی صورت نگیرد ممکن است عوارض جانبی بیشتری را ایجاد کند.

ایمپلنت چشم: ایمپلنت طلایی یا پلاتین در چشم قرار داده می شود که کمک می کند تا بسته شدن پلک را به حالت طبیعی و پویا بازگردانیم. ایمپلنت ها در پلک بالا قرار داده  می شوند که در بستن پلک با جاذبه کمک می کند. ایمپلنت ها می توانند هنگامی که اعصاب صورت عملکرد طبیعی خود را باز می یابند حذف شوند.

فیزیوتراپی

فیزیوتراپی برای درمان فلج بل از همان روزهای اول شروع می شود اما استفاده از تحریکات الکتریکی معمولا تا دو هفته به تاخیر می افتد. در چند روز اول می توان با استفاده از امواج اولتراسونیک محلول بتامتازون را بر روی محل خروج عصب صورتی از جمجمه فونوفورز کرد.

سایر اقدامات فیزیوتراپی عبارت است از:

  • تحریک الکتریکی عضلات به منظور بازآموزی فعالیت عضلات
  • ماساژ که به جلوگیری از کوتاهی عضلات کمک میکند
  • استفاده از امواج مادون قرمز برای افزایش گردش خون
  • تمرینات ویژه جهت تسهیل فعالیت عضلات
  • لیزر پرتوانکه ترمیم عصب و از بین رفتن التهاب را تسریع میکند
  • الکتروآکوپانکچر برای تاثیرگذاری بیشتر و دقیق تر بر عملکرد عضلات

مقابله و درمان

فلج بل قابل درمان است و دوره بهبودی کامل معمولا شش ماه به طول می انجامد. گاهی برخی از بیماران در طول دو الی سه هفته بهبود می یابند و گاهی ماهها زمان میبرد. در موارد نادر، این وضعیت ممکن است دوباره تکرار شود.مراقبت از چشم و جلوگیری از خشکی و آسیب آنبا استفاده از پماد و قطره چشمی تا زمان بهبود بیماری بسیار اهمیت دارد. انجام منظم جلسات فیزیوتراپی و تکرار تمرینات در منزل و همچنین مراجعه به پزشک به طور مرتب نتایج مطلوبی را در پی خواهد داشت.

بیمار با فلج عصب صورتی در نتیجه زونا(عکس سمت چپ)
و پس از ده جلسه فیزیوتراپی شامل لیزر پرتوان، تحریک الکتریکی و تمرین درمانی(عکس سمت راست)

بیشتر بخوانید

CPM چه کاری انجام می دهد؟

دستگاه CPM یا Continuous Passive Movement معمولا در مرحله اول توانبخشی پس از جراحی های بافت نرم یا تروما استفاده می شود. با استفاده از آن مفصل درگیر به تدریج در یک دامنه حرکتی تعریف شده برای یک زمان نسبتا طولانی حرکت می‌کند. دامنه حرکتی پسیو به این معنیست که مفصل بدون استفاده از انقباض عضلات به حرکت در می آید.

CPM می‌تواند از طریق حرکت دادن مایع سینوویال (مایع مفصلی) به تغذیه بهتر غضروف مفصلی و افزایش جریان خون و دور کردن مواد زائد کمک کند، همچنین از تشکیل بافت اسکار که باعث کاهش دامنه حرکتی مفصل می شود جلوگیری می نماید. معمولا بیشترین استفاده از CPM در مفصل زانو پس از جراحی تعویض مفصل یا ترمیم رباط های صلیبی می باشد. با این حال استفاده از CPM برای دیگر مفاصل از جمله مفصل شانه و آرنج رو به گسترش است.

مزایای استفاده از CPM:

  • کنترل درد پس از جراحی
  • کاهش التهاب
  • کاهش سفتی بافت نرم
  • افزایش دامنه حرکتی
  • کمک به بهبود بافت نرم و سطوح مفصلی
  • جلوگیری از تشکیل بافت اسکار
بیشتر بخوانید