میدان هروی، خ وفامنش، خ آزادی، پ ۴۶، ط ۵، واحد ۹


  تماس : ۲۲۹۸۱۲۲۴- ۲۲۹۶۷۵۵۵ - ۰۹۹۰۲۵۰۰۸۲۸

دسته بندی همه پست ها در : بیماریهای سیستم عصبی

نوروپاتی دیابتیک (Diabetic Neuropathy)

نوروپاتي (بيماري اعصاب محيطي) به معني اختلال در كاركرد اعصاب محيطي بدن است.دیابت شایع ترین علت نوروپاتی است وبیشتر اعصاب پاها و دست ها را تحت تاثیر قرار می دهد. اما هر عصب دیگری هم می تواند درگیر باشد، از جمله اعصاب مغزی که اندام های داخلی را کنترل می کنند .

نیمی از افرادی که مبتلا به دیابت هستند، نوروپاتی را در طی دوره بیماری خود تجربه می کنند. در حقیقت دیابت با گذشت زمان باعث آسیب‌دیدگی عصبی می‌شود، اما خطر ابتلا به نوروپاتی با افزایش سن و طولانی شدن مدت ابتلا به دیابت افزایش می‌یابد. بالاترین نسبت ابتلا به نوروپاتی در بین افرادی است که حداقل برای 25 سال به بیماری دیابت مبتلا باشند. نوروپاتی دیابتی همچنین  بیشتر در بین افرادی مشاهده می شود که در ارتباط با کنترل قند خون خود مشکل داشته و سطح چربی و فشار خون آنها بالا بوده و نیز دچار اضافه وزن هستند.

علائم

چهارنوع نوروپاتی دیابتی وجود دارد. علائم بیماری به نوع نوروپاتی بستگی دارد. ممکن است بیمار یک و یا چند نوروپاتی را به صورت همزمان داشته باشد. معمولا علائم به آهستگی پیشرفت می کنند . به نحوی که ممکن است تا زمانی که آسیب جدی در اعصاب رخ ندهد بیمار متوجه این بیماری نشود .

  • نوروپاتی محیطی

نوروپاتی محیطی شایع ترین نوع نوروپاتی دیابتی است.یعنی آسیب به اعصابی که از سیستم عصبی مرکزی خارج شده و به نواحی محیطی بدن می‌روند. انتهاهای عصبی در دست ها و پاها بیشتر از همه تحت تأثیر قرار می‌گیرند. همانطور که گفته شد این بیماری می‌تواند موجب بی‌حسی، خارش، درد یا ضعف هم در دست ها و هم در پاها شود. افرادی با نوروپاتی محیطی در قسمت پائینی بدن شاید متوجه آسیب به یکی از پاهای خود نشوند و حتی شاید دردی هم احساس نکنند. به همین دلیل ممکن است اندام بیمار بدون اینکه متوجه شود دچار عفونت شود.علائم و نشانه های نوروپاتی محیطی اغلب در شب بدتر می شود و ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • بی حسی یا کاهش توانایی احساس درد یا تغییرات دما
  • سوزن سوزن شدن دست‌وپا که می‌تواند به سمت ساق پاها و بازوها گسترش یابد.
  • درد شدید، گزگز، درد ناپیوسته، سوزش
  • حساسیت افراطی به لمس. برای برخی افراد، حتی وزن یک پتو ممکن است دردناک باشد.
  • ضعف عضلانی
  •  از دست دادن رفلکس ها، به ویژه در مچ پا
  • از دست دادن تعادل و هماهنگی عضلات حرکتی و سقوط
  • مشکلات پا، مانند زخم، عفونت، و درد مفصلی و استخوان
  • نوروپاتی سیستم عصبی خودکار یا اتونومیک

دومین نوع شایع از این بیماری در افراد مبتلا به دیابت، نوروپاتی اتونومیک است. سیستم عصبی اتونومیک (خودکار) کارهای غیرارادی بدن را بر عهده دارد؛ سیستمی که ما کنترل هوشیارانه روی آن نداریم. بسیاری از اندام‌های بدن مثلقلب، مثانه و ریه‌ها با این سیستم کنترل می‌شوند. نوروپاتی در این حالت می‌تواند بر اعصاب کنترل کننده قلب و فشار خون و نیز اعصاب ریه‌ها و چشم‌ها نیز تاثیر منفی داشته باشد.

علائم و نشانه‌های نوروپاتی اتونومیکی دیابتی می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  • عدم آگاهی از اینکه سطح قند خون پایین است (عدم اطمینان هیپوگلیسمی)
  • تخلیه کم معده (gastroparesis)که باعث تهوع، استفراغ، التهاب و از دست دادن اشتهامی شود.
  • یبوست، اسهال غیرقابل کنترل یا هر دو
  • مشکلات مثانه، از جمله عفونت های دستگاه ادراری یا بی‌اختیاری ادراری
  • غش‌کردن
  • عدم تحمل گرما وتعریق
  • نفخ و مشکلات مربوط به بلعیدن
  • تغییر در فشارخون که موجب سرگیجه می‌شود (فشار خون ارتواستاتیک)
  • افزایش ضربان قلب در استراحت
  • مشکلات نعوض در مردان وخشکی واژن در زنان
  • کاهش پاسخ جنسی

3- نوروپاتی پروگزیمال

نوع بعدی نوروپاتی که کمتر شیوع دارد، نوروپاتی پروگزیمال می‌باشد که همچنین از آن با عنوان آمیوتروفی دیابتی یاد می‌شود. این نوع از بیماری در افراد مسن‌تر بادیابت نوع۲ شایع است. این نوع به صورت شایع لگن،ران‌ها و پاها را تحت تأثیرقرارمی‌دهد. آمیوتروفی دیابتی معمولاً یک طرف بدن راتحت تأثیر قرار می‌دهد.علائم و نشانه‌های نوروپاتی پروگزیمال دیابتی عبارتند از:

  • درد، معمولا در یک طرف بدن، در مفاصل ران، باسن یا ساق‌ها
  • ضعف و تحلیل عضلات ران
  • تورم شکمی، اگر شکم آسیب دیده باشد
  • کاهش وزن

4- نوروپاتی کانونی

نوع آخر نوروپاتی، نوروپاتی کانونی یا مونونوروپاتی است که با آسیب رسیدن به یک نوع خاص از عصب یا گروهی از اعصاب اتفاق می‌افتد و باعث به وجود آمدن ضعف در آن ناحیه می‌شود.علائم این نوع نوروپاتی ممکن‌است بصورت ناگهانی ظاهر‌شوند. درد این نوع از نوروپاتی می‌تواند بسیار زیاد باشد ولی با گذشت زمانکاهش پیدا می کند. معمولا این علائم به عوارض طولانی مدت نمی‌انجامد و غالبا این علائم طی چند هفته یا چند ماه بهبود‌می‌یابند. علائم و نشانه‌های نوروپاتی کانونی دیابتی نیز به محل عصب آسیب‌دیده بستگی دارد.این علائم عبارتند از:

  • درد درقفسه‌سینه
  • درد درپشت یک چشم
  • دوبینی
  • فلج بل (از کارافتادن عضلات سطحی یک طرف صورت)
  • درد در قسمتی متمرکز از بدن

هرگاه یک عصب به تنهایی تحت فشار قرارگیرد، مونونوروپاتی اتفاق می افتد. سندرم تونل کارپال یک نوع شایع از نوروپاتی در افراد مبتلا به دیابت است. این سندرم باعث ایجاد بیحسی یا سوزش در دست یا انگشتان به جز انگشت کوچک میشود و در موارد شدیدتر می تواند باعث ضعف عضلات دست شود.

علل

علت نوروپاتی دیابتی با توجه به نوع نوروپاتی متفاوت است . محققین معتقدند که عدم کنترل قند خون در طولانی مدت می تواند موجب اختلال در جریان هدایت عصب شود. همچنین بالا بودن قند خون می تواند موجب اختلال در مویرگ هایی شود که خونرسانی اعصاب محیطی را انجام می دهند.

اما به طور کلی اعصاب محیطی به دلایل زیر ممکن دچار آسیب بشوند:
التهاب در اعصاب به دلیل پاسخ های خود ایمنی:این بیماری‌های خود ایمنی شامل سندرم شوگرن، لوپوس، روماتیسم مفصلی، سندرم گیلن باره، پلی نوروپاتی دمیلینه التهابی مزمن و نکروزان واسکولیت است.

عوامل ژنتیکی:اختلالاتی مانند بیماری شارکوت ماری توث نوع ارثی نوروپاتی هستند.

استعمال دخانیات و مشروبات الکی:هر دو تاثیر مخرب بر عملکرد اعصاب دارندو خطر عفونت را به طور قابل توجهی افزایش می دهند.

آسیب‌دیدگی مکانیکی: اعصاب که در نتیجه ابتلا به مشکلات مختلف مثل سندرم تونل کارپال ایجاد می‌شود.

دیابت: بیش از نیمی از افراد مبتلابه دیابت، به‌نوعی نوروپاتی دچار می‌شوند.گرچه همه افرادی که دیابت دارند ممکن است دچار نوروپاتی دیابتی شوند اما این بیماری بیشتر در افرادی که قند آن ها کنترل نمی شود بروز می یابد .

بیماری‌های دیگر:بیماری‌های کلیوی، بیماری کبدی، بیماری‌های بافت همبند و کم کاری غده تیروئید (هیپوتیروئیدیسم)

اضافه وزن داشتن: داشتن شاخص توده بدنی (BMI) بیش از 24 ممکن است خطر ابتلا به نوروپاتی دیابتی را افزایش دهد.

پیشگیری

شما می توانید از نوروپاتی دیابتی و عوارض آن با کنترل مرتب قند خون و مراقبت از پاهای خود پیشگیری  کنید.

کنترل قند خون

برای کنترل صحیح قند خون خود از یک دستگاه تست قند خون استفاده کنید و مطمئن شوید که آن را در محدوده هدف قرار می دهید. مهم است که این کار را به صورت برنامه روزانه انجام دهید. تغییرات در سطح قند خون می تواند باعث آسیب عصبی شود.پزشکان توصیه می کنند افرادی که مبتلا به دیابت هستند حداقل دو بار در سال آزمایش A1C داشته باشند. این آزمایش خون نشان دهنده میانگین قند خون در طی دو تا سه ماه گذشته است. اگر قند خون شما به خوبی کنترل نمی شود و یا داروها یتان تغییرکرده، ممکن است لازم باشد بیشتر آزمایش دهید.

مراقبت از پاها

لازم است افراد دیابتی مراقبت‏های ویژه‏ای از پاهای خود انجام دهند. مشکلات عروقی و عصبی در دیابت می‏تواند سبب ایجاد زخم پا شود. مهم‏ترین عامل در پیشگیری از مشکلات پا، رعایت نکات بهداشتی در مراقبت از پاها است که به گوشه‏ ای از آنها اشاره می‏شود:

  • برای مراقبت بهتر از پاهای خود، حتی اگر احساس درد نمی‌کنید، هرروز پاها را ازنظر وجود هرگونه بریدگی، زخم، تورم، و سایر مشکلات بررسی کنید. پاها می‌توانند آلوده شوند و عفونت‌های درمان‌نشده می‌توانند منجر به عوارض جدی مانند قطع عضو شوند.
  • پاهای خود را مرتب بشویید و خشک نمایید.پس از این کار می‌توان از لوسیون برای مرطوب نگه داشتن پاها استفاده کرد. توجه داشته باشید نباید لوسیون به نواحی بین انگشتان پا مالیده شود.
  • کفش‏های مناسب و اندازه بپوشید.
  • ناخن‏ها را به صورت عرضی کوتاه نمایید.
  • همیشه پای خود را با کفش، دمپایی یا جوراب‌های ضخیم بپوشانید تا از آن‌ها محافظت و از صدمات جلوگیری شود.

تشخیص

پزشکان تشخیص نوروپاتی دیابتی را با توجه به علائم بیمار و معاینه فیزیکی انجام می‌دهند. در طول معاینه، پزشک فشار خون، ضربان قلب، قدرت عضله، رفلکسهای بدنو حساسیت بدن را نسبت به تغییر در موقعیت، لرزش، دمایا لمس مورد بررسی قرار می‌دهد. پزشکان متخصص معمولاً به افراد مبتلا به دیابت توصیه می‌کنند یک معاینه کامل از پای خود به صورت سالانه انجام دهند تا به این ترتیب ابتلا به نوروپاتی محیطی به موقع تشخیص داده شود. معاینه کامل پا شامل ارزیابی پوست، عضلات، استخوان‌ها، فرآیند گردش خون، و شرایط لمس و احساس در پاها است. علاوه بر این پزشک ممکن است از آزمایش‌های زیر به عنوان بخشی از فرآیند تشخیص خود استفاده کند:

تست مونوفیلامان: مونوفیلامان وسیله ای تشخیصی (رشته‌ای پلاستیکی وقابل‌انعطاف در وزن‌های مختلف(مونوفیلامانهای ۵، ۷ و ۱۰ گرمی) )به‌منظور ارزیابی نوروپاتی محیطی وابسته‌به دیابت است که درمانگر بااستفاده‌از فشاردادن آن بر نقاط معینی‌از دست یا پای بیمار (فشار ۱۰ نقطه‌ای)، وجودیا فقدان حس لامسه سطحی اورا می‌سنجد. نیروی وارد شده از مونوفیلامان درواقع فشار استاندارد لازم جهت ارزیابی نوروپاتی دیابتی‌ است.حس کردن و ادراک بیمار دیابتی ازفشار وارده، سلامت ویا آسیب‌دیدگی اعصاب حسی دست و پا ی اورا معین می‌سازد.

تست حسی:این تست غیر تهاجمی نشان می دهد که اعصاب شما چگونه به ارتعاش و تغییرات دما پاسخ می دهد.تست تغییرات دما بااستفاده‌از ترموفیلو بررسی احساس لرزش توسط دیاپازون انجام می شود.

آزمایش هدایت عصبی(NCV):گاهی اوقات به منظور کمک به تشخیص نوع و میزان آسیب وارد شده به عصب استفاده می‌شود.این آزمایش سرعت سیگنال‌های عصب را در بازوها و پا اندازه‌گیری‌می‌کند.

الکترومیوگرافی(EMG):EMG اغلب همراه با مطالعات هدایت عصبی انجام می شود، الکترومیوگرافی به اندازه‌گیری جریان‌های الکتریکی تولید‌شده در عضلات می‌پردازد.

تست اتونومیک: اگر علائم نوروپاتی اتونومیک دارید، ممکن است آزمایشات خاصی برای تعیین تغییرات فشار خون در موقعیت های مختلف  و بررسی طبیعی بودن تعریق انجام شود.

درمان

نوروپاتی دیابتی درمان شناخته شده ای ندارد . اهداف درمانی این بیماری شامل کاهش پیشرفت بیماری ، کاهش درد ، کنترل عوارض و بازگردادن عملکرد بیمار می باشد . بهترین راه برای درمان و پیشگیری از بیماری نوروپاتی دیابتی ، کنترل قند خون و تغییر سبک زندگی می باشد . این کار حتی ممکن است برخی علائم بیمار را بهبود دهد.درمان نوروپاتی بستگی به علت آن دارد.

دارو: داروهایی که می‌توانند به کنترل درد عصبی ناشی از دیابت کمک کنند، شامل موارد زیر هستند:

  • مسکن‌ها: داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSIADS) می‌تواند علائم خفیف را کاهش دهد.
  • درمان‌های موضعی: کرم کپسایسین، که شامل مواد موجود در فلفل است، باعث بهبود تقریبی ​​علائم نوروپاتی محیطی می‌شود.
  • داروهای ضدافسردگی:  با تداخل در فرآیندهای شیمیایی در مغز و نخاع به تسکین درد کمک می‌کند.

بریس یا اسپلینت: بریس یا اسپلینت زمانی استفاده میشود که بیمار دچار ضعف یا کوتاهی عضلات میشود و با کمک این وسایل میتواند از اندامها محافظت و از کوتاهی بافتها جلوگیری کند.

فیزیوتراپی:فیزیوتراپی می تواند نقش حیاتی دربهبود علایم و عملکرد بیمار دچار نوروپاتی داشته باشد. از آن جایی که علت ، نوع و علائم نوروپاتی می تواند متفاوت باشد، فیزیوتراپیست برنامه درمانی مخصوص هر بیمار را با هدف کاهش درد و بهبود عملکرد و علائم آن بیمار طراحی می کند . از جمله اهداف درمان های فیزیوتراپینوروپاتی دیابتی می توان به بهبود قدرت وعملکردعضلات ، کاهش درد و بی حسی ، بهبود تعادل و هماهنگی و همچنین تغییرات سبک زندگی اشاره کرد. استفاده از تحریکات الکتریکی ،استفاده از گرما و سرمای متناوب ، لیزرتراپی، شاک ویو تراپی، الکتروآکوپانکچر، تمرین درمانی و همچنین تکنیک های درمان دستی می تواند در درمان این بیماران بسیار موثر باشد. همچنین فیزیوتراپیست ممکن است نکات و احتیاطاتی را به بیمار آموزش دهد تا آسیب های بیمار به حداقل برسد.

بیشتر بخوانید

فلج بل :(Facial Palsy Bell’s palsy)

فلج بل یک بیماری عصبی است که در نتیجه آسیب عصب شماره 7 مغزی به وجود می آید. این بیماری موجب تضعیف و انقباض عضلات صورت به یک سمت می شود و حرکات عضلات سطحی صورت از جمله لبخند زدن و پلک زدن را برای فرد مشکل می کند.

فلج بل به عنوان فلج صورت نیز شناخته می شود که به علت التهاب عصبی که عضلات صورت را کنترل می کند رخ می دهد. این بیماری همچنین ممکن است در افراد دیابتی که از عفونت های ویروسی رنج می برند رخ دهد. فلج بل در هر سنی ممکن است اتفاق بیفتد و بر اساس مطالعات انجام شده 15 الی 30 نفر از هر 100 هزار نفر را درگیر می‌کند. عصب صورتی به علت التهاب درست در جایی که عصب از جمجمه خارج و وارد صورت می‌شود دچار آسیب می شود. گاهی به خاطر اختلال در خونرسانی عصب دچار ضایعه ایسکمیک می‌شود.

علائم و نشانه ها

علائم و نشانه های فلج بل ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • شروع ناگهانی ضعف عضلات صورت یا فلجی که یک طرف صورت را درگیر می کند.
  • مشکل در لبخند زدن
  • مشکل در بستن چشم یا چشمک زدن
  • درد در اطراف منطقه آسیب دیده
  • سر درد
  • کاهش حس چشایی
  • کاهش میزان ترشح بزاق

در موارد نادردیده شده که  فلج بل بر روی اعصاب هر دو طرف صورت تاثیر می گذارد. فلج کامل با فلج بل تفاوت دارد از آنجایی که فلج بل تنها باعث اختلال عصبی در یک طرف صورت می شود در حالیکه فلج کامل باعث اختلال عصبی در یک طرف بدن می شود.

علل به وجود آورنده بیماری

علت دقیق فلج بل شناخته شده نیست، با این حال، تورم یا فشار بر روی عصب صورت می تواند منجر به ضعف یا فلج عضلات صورت شود.همچنین گفته می شود که عفونت های ویروسی ممکن است سبب التهاب عصب صورت شود. علت فلج بل با عفونت های ویروسی زیر مرتبط است:

  • آنفولانزا (ویروس آنفولانزا B)
  • اوریون(ویروس اوریون)
  • سرخک آلمانی (سرخک)
  • ویروس هرپس زوستر (herpes zoster)که عامل آبله مرغان و زونا است.
  • عفونت های تنفسی (آدنویروس)
  • ویروس Epstein-Barr که عامل بیماری مونونوکلئوز است.
  • ویروس هرپس سیمپلکس (HSV)که عامل بروز تبخال معمولی و تبخال تناسلی است.

عوامل خطرزا

شیوع این بیماری در افراد زیر بیشتر از سایرین است:

  • افراد مبتلا به دیابت
  • افراد مبتلا به عفونت دستگاه تنفسی فوقانی (عفونت ریه)
  • افرادی که دارای سابقه خانوادگی ابتلا به بیماری هستند
  • زنان در سه ماهه سوم بارداری
  • زنان بلافاصله(هفته اول) پس از زایمان

عوارض جانبی

عوارض جانبی فلج بل ممکن است از شرایط خفیف تا شدید متفاوت باشد از قبیل:

  • آسیب جبران ناپذیر به اعصاب صورت
  • نابینایی جزئی یا کامل ناشی از اشکال در بستن چشم یاپلک زدن و همچنین کاهش تولید اشک
  • خشکی بیش از حد در چشم که ممکن است منجر به عفونت های چشم و زخم شود
  • انقباض غیر ارادی عضلات صورت ناشی از آسیب فیبرهای عصبی

تشخیص

فلج بل معمولا از طریق معاینات فیزیکی حرکات صورت چشم ها، گونه ها، فک و ابرو تشخیص داده می شود.با این حال هیچ علامت یا تست خاص برای تشخیص فلج بل وجود ندارد.

  • نوار عصب و عضله (EMG): این آزمایش برای تشخیص امواج عصبی صورت که توسط عضلات اسکلتی و اعصاب تولید می شوند، انجام می شود.این امواج عصبی تولید شده ثبت می شود و به تشخیص هرگونه آسیب اعصاب کمک میکند.( این تست صدمه به اعصاب و میزان آن را مشخص می کند .)
  • تصویر برداری:ام آر ای یا سی تی اسکن جهت رد کردن سایر علل فشار برعصب مانند تومور و شکستگی جمجمه انجام می شود.
  • آزمایش خون: برای بررسی وجود عفونت های باکتریایی یا ویروسی نیز آزمایش خون انجام می شود.

درمان

فلج بل را می توان از طریق دارو درمانی یا از طریق عمل جراحی درمان کرد. با این حال ممکن است برخی از بیماران بدون استفاده از داروها به طور معمول بهبود یابند.

درمان دارویی

درمان دارویی ممکن است شامل استفاده از داروهای کورتیکواستروئید و ضد ویروسی باشد.

داروهای کورتیکواستروئید: داروهای کورتیکواستروئید از طریق  کاهش درد و التهاب ناحیه آسیب دیده تاثیر می گذارند.این داروها با کاهش تورم یا التهاب اعصاب صورت به کاهش علائم فلج بل کمک می کنند.استفاده از کورتیکواستروئیدها در صورتی که در اولین روز های شروع علائم آغاز شود بیشترین تاثیر را خواهند داشت.

داروهای ضد ویروس: استفاده از داروهای ضد ویروس در درمان فلج بل به ندرت گزارش می شود. با این حال، در شرایط مزمن، آن را در ترکیب با کورتیکواستروئیدها برای درمان فلج بل تجویز می کنند.

جراحی

برداشتن فشار از روی عصب صورت:این عمل جراحی برای برداشتن فشار از روی اعصاب صورت انجام می شود. با این حال معمولا جراحی در بیمارانی توصیه می شود که به هیچ یک از داروها پاسخ نداده اند. امروزه این نوع عمل جراحی توصیه نمی شود. زیرا آسیب عصب صورت و از دست دادن موقت حس شنوایی از خطرات احتمالی این روش هستند.

بالابردن خط ابرو:این جراحی برای درمان اصلاح افتادگی پلک انجام می شود که به باز شدن چشم کمک می کند.با این حال درصورتی که مراقبت های لازم در حین جراحی صورت نگیرد ممکن است عوارض جانبی بیشتری را ایجاد کند.

ایمپلنت چشم: ایمپلنت طلایی یا پلاتین در چشم قرار داده می شود که کمک می کند تا بسته شدن پلک را به حالت طبیعی و پویا بازگردانیم. ایمپلنت ها در پلک بالا قرار داده  می شوند که در بستن پلک با جاذبه کمک می کند. ایمپلنت ها می توانند هنگامی که اعصاب صورت عملکرد طبیعی خود را باز می یابند حذف شوند.

فیزیوتراپی

فیزیوتراپی برای درمان فلج بل از همان روزهای اول شروع می شود اما استفاده از تحریکات الکتریکی معمولا تا دو هفته به تاخیر می افتد. در چند روز اول می توان با استفاده از امواج اولتراسونیک محلول بتامتازون را بر روی محل خروج عصب صورتی از جمجمه فونوفورز کرد.

سایر اقدامات فیزیوتراپی عبارت است از:

  • تحریک الکتریکی عضلات به منظور بازآموزی فعالیت عضلات
  • ماساژ که به جلوگیری از کوتاهی عضلات کمک میکند
  • استفاده از امواج مادون قرمز برای افزایش گردش خون
  • تمرینات ویژه جهت تسهیل فعالیت عضلات
  • لیزر پرتوانکه ترمیم عصب و از بین رفتن التهاب را تسریع میکند
  • الکتروآکوپانکچر برای تاثیرگذاری بیشتر و دقیق تر بر عملکرد عضلات

مقابله و درمان

فلج بل قابل درمان است و دوره بهبودی کامل معمولا شش ماه به طول می انجامد. گاهی برخی از بیماران در طول دو الی سه هفته بهبود می یابند و گاهی ماهها زمان میبرد. در موارد نادر، این وضعیت ممکن است دوباره تکرار شود.مراقبت از چشم و جلوگیری از خشکی و آسیب آن با استفاده از پماد و قطره چشمی تا زمان بهبود بیماری بسیار اهمیت دارد. انجام منظم جلسات فیزیوتراپی و تکرار تمرینات در منزل و همچنین مراجعه به پزشک به طور مرتب نتایج مطلوبی را در پی خواهد داشت.

بیمار با فلج عصب صورت در نتیجه زونا (عکس سمت چپ)
و پس از ده جلسه فیزیوتراپی شامل لیزر پرتوان، تحریک الکتریکی و تمرین درمانی(عکس سمت راست)

بیشتر بخوانید